Olympische Spelen
Mexico City 1968

Toelichting foto	Foto
Schiphol, 22 september 1967. Voor de atletiek beginnen de Olympische Spelen van Mexico City 1968 al werkelijkheid te worden eind 1967, wanneer twee atletes vertrekken naar de preolympische Spelen. Vanaf Schiphol vertrekken  Wilma van den Berg en Marjan Thomas met de roeiers Droog, van Dis en Wienese naar Mexico. Wil Westphal is coach. Twee dagen voor dit vertrek krijgt Corrie Bakker na een medische keuring door het Olympische medische team van het NOC, van de artsen te horen dat deze haar niet geschikt achten om te sporten op grote hoogte. Zij moet thuisblijven. Als zij in Keulen een nieuwe keuring ondergaat blijkt er niets aan de hand te zijn. Daarmee de NOC artsen confronterend, krijgt ze te horen dat tijdens de zuurstofopnametest op de fietsergometer, een klep van een slang heeft dichtgezeten.  In Mexico blijkt de achillespeesblessure van Marjan Thomas, die wel door de medische keuring is gekomen, dusdanig op te spelen dat van sporten geen sprake kan zijn. Zij keert vroegtijdig terug naar Nederland.
Mexico, 16 oktober 1967. Wilma van den Berg loopt in de finale 100 m. 11,7 sec. en wordt daarmee derde achter de Cubaanse Migueline Cobian 11,4 sec. en de Française Gaby Meyer  11,6 sec. In haar serie de dag ervoor loopt Wilma 11,5 sec. en evenaart hiermee opnieuw het NR. Op 17 oktober loopt Wilma in haar serie 200 m. 23,8 sec. achter Cobian en Meyer en verbetert het NR van Fanny Blankers, haarzelf en Truus Hennipman-Cruiming, van 23,9 sec.  In de finale de dag erna wordt Wilma vijfde in de finale met 23,7 sec., helaas met 2,1 sec. windvoordeel.
In de zomer van 1968, krijgt de estafetteploeg geleidelijk aan gestalte. Het Nederlands record staat met 45,1 sec. op naam van de ploeg Truus Hennipman, Martha Klaassen Bos, Wilma van den Berg en Lidy Vonk, gelopen in 1966. De eerste wedstrijd lopen Wilma, Hilly, Truus en Lidy in Lisse op 19 mei. De wissels gaan niet best en dat geeft 47,5 sec. Een week later op 25 mei lopen Wilma, Mieke, Truus en Corrie in Düsseldorf 45,6 sec. Wilma loopt in de estafette na eerst drie keer de 100 m. te hebben gelopen. Na afloop wordt nevenstaande foto gemaakt. Daarna loopt de ploeg (Wilma, Mieke, Truus en Hilly) op de internationale wedstrijden van Sparta in Den Haag op 2 juni  45,2 sec. en 45,9 sec. Het record wankelt.
In Osnabrück op 30 juni loopt de ploeg (Wilma, Mieke, Truus, Corrie) een NR in 44,9 sec. In Keulen op 10 juli lopen Wilma, Mieke,Truus en Corrie 45,1 sec.  en op 17 juli loopt de ploeg (Wilma, Corrie, Hilly, Lidy) in Koblenz  46,2 sec., beide keren onder slechte weersomstandigheden. Na deze wedstrijden staat vast dat Wilma, Mieke, en Truus zeker de Mexico-ploeg zullen vormen. De NK in Groningen wordt gebruikt om vast te stellen welke vijf vrouwen naar Mexico zullen gaan. Deze strijd gaat tussen Hilly en Lidy en wordt gewonnen door Hilly die achter Truus in 11,5 sec. tweede wordt in 11,7 sec., voor Mieke 11,7 sec. en Lidy 11,9 sec. In de bezetting Wilma, Mieke, Truus en Hilly loopt de ploeg in Uden op  18 augustus een tijd van 45,3 sec. In Londen op 24 augustus lopen Wilma, Mieke, Truus en Hilly 44,5 sec. een NR., tevens lopen Corrie, Mieke Truus en Hilly een 4*200 m. in 1 min. 34,8 sec., ook een NR. De enige vraag is dan nog, wordt Corrie of Hilly de vierde loopster? Op 8 september in Parijs lopen Wilma, Mieke, Truus en Corrie 45,0 sec., waarbij Corrie de sterke Française Telliez goed partij geeft. Foto Studio Friedländer.
Van dinsdag 29 augustus tot vrijdag 6 september verblijft een groot deel van de Olympische atletiekploeg met trainer Westphal in St. Moritz en traint daar op 1800 m. hoogte en hoger. De atleten ervaren daar de verschijnselen van trainen op grote hoogte. Of het balspel dat Mieke en Hilly spelen op het schema van Westphal staat is niet bekend. Vanuit St. Moritz gaan de vrouwen rechtstreeks naar Parijs voor de interland op 8 september met Frankrijk.
De ploeg voor Mexico-City 1968, samengebracht in een collage door de AW fotograaf Wil Senho, pseudoniem voor de Leidenaar George Gussenhoven. Met de klok mee: Truus Hennipman, Wilma van den Berg, Mieke Sterk, Corrie Bakker, Lia Louer-Hinten, Tilly van der Made-van der Zwaard, Ilja Keizer-Laman, Aad Steylen, Els van Noorduyn,  Jo Moerman (chef d'équipe), Fanny Blankers-Koen (damesleidster), Wil Westphal (trainer), Ton Eykenboom (trainer), Marjan Thomas, Ed de Noorlander, Maria Gommers, Mirna van der Hoeven en Hilly Gankema. Bij de mannen hebben 7 atleten aan de IAAF limiet voldaan, bij de vrouwen is 18 keer de limiet gehaald door 14 vrouwen. Op de 800 m. vrouwen heeft naast de drie uitgezonden atletes, zelfs een vierde de limiet gehaald: Tineke van Wonderen.
Op vrijdagavond 20 september hebben Moerman, Westphal en Eijkenboom een gesprek over de taakverdeling tussen Westphal en Eijkenboom en de gezagsverhouding tussen beide trainers. Westphal en Moerman komen er niet uit, waarna Westphal besluit thuis te blijven. Wanneer de atleten zaterdagmorgen gereed staan om in het vliegtuig te stappen, deelt Moerman mee dat trainer Westphal niet mee gaat. Op zondag krijgt het NOC vanuit Mexico van de chef de mission Ansco Dokkum het verzoek om trainer Jacob Dikken als plaatsvervanger te sturen. De estafetteploeg stuurt een telegram aan Westphal en vraagt hem te komen.  Op maandag hebben de bestuursleden Jutte (hier op foto midden), van der Heyden en Koomen en trainer Westphal een gesprek bij het NOC. Het telegram van zondag ligt tijdens dit gesprek dan nog niet op tafel.
En zo zitten eind september onder meer Jo Moerman, Fanny Blankers-Koen, Lia Louer-Hinten, Marian Thomas en Tilly van der Made-van der Zwaard rond het zwembad. Over de leiding kan men het volgende zeggen. In de ploeg overheersen de vrouwen, 12 vrouwen tegen 2 mannen. Chef d'équipe Moerman heeft niets met vrouwen en Fanny Blankers mist leiderskwaliteit. De enige die ervaring heeft met topatletes is trainer Ton Eijkenboom. Voor de drie 800 m. loopsters is geen specifieke trainer aanwezig. De affaire Westphal, over taakverdeling en gezagsverhouding tussen de trainers, heeft ook als achtergrond dat de KNAU voor de ontlasting van trainer Westphal, gezocht heeft naar een trainer met dezelfde kwaliteiten als Westphal. Was een middenafstandtrainer meegegaan, dan was de kans op een kwestie kleiner geweest.
Of men is aanwezig op een receptie met Hollandse koffietafel georganiseerd door de Nederlandse club, waarbij sporters de plaats innemen van de Mariachis: Maria Gommers (gitaar), Tilly van der Made (trompet), Mariette Dommers (gitaar, zwemster), Eddie Monsels (uitkomend voor Suriname), Els van Noorduyn, Eljo Kuiler (zwemster), Rudi Lubbers (viool, bokser) en Piet van der Kruk (trompet, gewichtheffer).
Onder het toeziend oog van trainer Dikken oefent Ed de Noorlander de start.
Op 1 oktober is het trainen geblazen. Truus Hennipman-Cruiming oefent de wissel met Corrie Bakker en Fanny roept iets. Even later klokt trainer Dikken 44,3 sec. voor een testloop.
Na inspanning volgt ontspanning. Hilly toont een variant op de handstand met roeier Jaap Reesink als steun.
Jo Moerman klokt voor Maria Gommers en beiden lijken tevreden. De begeleiding van Maria in Mexico levert veel stof voor discussie op. Haar persoonlijke trainer Ben Kusmic zit in Nederland en stuurt per fax trainingsschema's op naar Maria. Dan is er de Limburger Sjeng Collard, de verzorger van de wielrenners, die ook Maria ondersteunt. Collard komt in botsing met de Olympische medische staf, vanwege het gebruik van de spuit bij de wielrenners, waarin de ene keer vitaminen en de andere keer anabolen zitten. Meteen na de finale 800 m. stuurt het NOC Collard naar huis.
Op 4 oktober loopt de ploeg in een wedstrijd  43,7 sec., wat nu wel als NR kan worden erkend. Deze tijd is 0,1 sec. af van het WR. Opeens wordt de ploeg gezien als kanshebber op eremetaal. Enkele dagen later lopen de vrouwen in een wedstrijd 43,9 sec. en winnen van Cuba.
Els van Noorduyn en haar trainingsvriendin Margitta Gummel (DDR) wegen samen een kogel. Met één centimeter verschil komt Els in de finale. In de laatste twee stoten komt zij over de 16 meter en eindigt met 16,23 m. op de achtste plaats.
Tussen de trainingen door wordt er ook nog gesprongen. Hoewel Lia Louer-Hinten, hier rechts, al niet meer traint voor de Spelen. Meedoen is haar door de artsen ontraden/verboden vanwege haar in Mexico vastgestelde zwangerschap. Toch maakt zij hier met de Britse tienkamper Clive Citreon Longe en met Marian Ackermans-Thomas een vreugdesprong.
De estafetteploeg gezellig bij elkaar. De krantenlezer is de marathonloper Aad Steylen. Met zijn tijd van 2 uur 19 min. 7 sec. is hij uitgezonden. Aad wordt 27e op de marathon in 2 uur 37 min. 42,0 sec. De winnaar Mamo Wolde loopt 2 uur 20 min. 26,4 sec. De beste wereldtijd tot dan toe is 2 uur 9 min. 36 sec.
Regelmatig wordt er iets georganiseerd voor de Nederlandse sporters, zo ook door de Nederlandse ambassade op 11 oktober. Hier een vrolijk treffen met een Mexicaanse band en schrijver Godfried Bomans. De dames Tilly van der Zwaard, Els van Noorduyn, Maria Gommers, Marjan Thomas en Lia Louer kunnen er wel om lachen. Zwemster Toos Beumer speelt voor toreador.
Op maandag 14 oktober beginnen de eerste Nederlandse atleten aan hun Spelen. In de zesde serie 100 m. wordt Wilma van den Berg derde in 11,5 sec.,  evenaring NR van Fanny en haarzelf. V.l.n.r. Balogh (H) 11,8, Wilma 11,5, Bodunrin (Nig) 11,6, Zharkova (USSR) 11,5, Ferell (USA) 11,2 Hermann (WD) 11,8. In serie vijf loopt Truus Hennipman 11,7. Beide atletes gaan door naar de kwartfinale.  Daar loopt Truus 11,5 en wordt zevende, Wilma loopt 11,4 en wordt tweede.
Ook op 14 oktober loopt Mirna van der Hoeven haar serie 400 m. en wint in 53,1 sec. waarmee zij het record van Lia Louer met 0,1 sec. verbetert.
Hilda van Doorn interviewt voor de radio Mirna van der Hoeven, trainer Cock Mooijman blijft op de achtergrond. Cock Mooijman is op eigen gelegenheid naar Mexico afgereisd om zijn pupil, binnen de beperkte mogelijkheden die er zijn, te ondersteunen.
Op 15 en 16 oktober werkt Marjan Ackermans haar vijfkamp af. Zij wordt 17e met 11,5 sec., 12,62 m., 1,65 m., 5,65 m. en 25,5 sec., totaal 4650 punten. Daarmee is Marjan niet tevreden.
Mirna zet haar opmars voort op de 400 m. Op 15 oktober wordt zij tweede achter Lilian Board in de halve finale in weer een NR, nu 52,6 sec.
In de halve finale 100 m. op 15 oktober wordt Wilma zevende in 11,8. De race wordt onder stromende regen en op blank staande banen gelopen.
Onder hooggespannen verwachtingen begint Mirna van der Hoeven op woensdag 16 oktober aan de finale 400 m. Na 20 minuten wachten in de regen gaat Mirna van start, loopt de eerste 200 m. volgens verwachtingen en komt daarna helemaal vast te zitten. De strijd gaat niet tussen haar en de Britse Lilian Board maar tussen Board en de Française Colette Besson. Deze laatste wint uiteindelijk in 52 sec. Links de Britse Simpson.
Op 17 oktober zijn de series en de halve finale 200 m dames. Wilma, Mieke en Truus starten op de 200 m. Truus loopt in de tweede serie 23,4 sec. en wordt derde, Wilma loopt in de derde serie 23,5 en wordt vierde, Mieke loopt in de vijfde serie 24,0 en wordt vijfde. Truus gaat door naar de halve finale. Op deze foto finisht Truus (149) in haar serie achter Boyle  (Aus) en Popkova (USSR), maar voor Board (126). In de tweede halve finale wordt Truus achtste in 23,5 sec.
Ook op 17 oktober lopen drie Nederlandse vrouwen de series 800 m. Sterk lopend, wint Maria Gommers de tweede serie in 2 min. 4,4 sec, voor Silai (Roem) en Taylor (GB).
Voor Tilly van der Made liggen de kaarten anders. Zij heeft de dagen ervoor met koorts op bed gelegen en is onvoldoende hersteld om in vorm te zijn. Zevenhonderd meter kan zij het tempo bijhouden ......... maar dan zetten de overige vrouwen een eindsprint in en Tilly is verloren. Zij wordt laatste in 2 min. 10,5 sec.
Over het lopen van Ilja Keizer is een aantal "toeschouwers" minder gecharmeerd. De AW schrijft: "Alhoewel de eerste ronde in 65.6 seconden voor haar gemakkelijk was bij te benen, bleef ze lusteloos en zonder enig initiatief achter in het veld hangen. .... Het verloop van deze race gaf ir. Paulen aanleiding zich van het middenveld naar de deelnemers en officialstribune te begeven waar hij in niet te miskennen bewoordingen zijn gal spuwde." Ilja wordt vierde in 2 min. 8,9 sec. Achteraf is vastgesteld dat Ilja's conditie sterk heeft geleden door gebrek aan slaap vanwege nachtelijk lawaai en de nefaste uitwerking van slaap tabletten ingenomen op aanraden van de begeleidend arts.
Maria en Ilja lopen hun halve finale op 18 oktober. In de eerste serie wordt Ilja zevende en laatste in 2 min. 14,8 sec. De AW heeft het over een trieste afgang. Maria Gommers (148) wint opnieuw, nu in 2 min. 5,1 sec. voor o.a. Brown (USA), Taylor (GB, 142) en Dupereur (Fr) .
De grote klap komt dan in de finale op 19 oktober. Maria Gommers loopt de eerste 500 m zonder veel initiatief te nemen en bevindt zich in de achterhoede. Dan zet ze een lange eindspurt in die haar de derde plaats oplevert in 2 min. 2,6 sec. achter Marylene Manning (USA, 97) en Ilona Silai (Roem, 215).
Ed de Noorlander draait een knappe 10-kamp en wordt 9e met 7554 punten, 75 punten boven zijn persoonlijk record. Zijn prestaties zijn: 11,1 sec., 6,90 m., 13,89 m., 1,95 ., 50,5 sec., 14,5 sec.,  41,70 m., 4,20 m., 50,22 m. en 4 min. 37,8 sec. Zijn 1500 m. tijd is de beste van deze tienkamp.
De tweede klapper komt  ook op 19 oktober met de 4*100 m. estafetteploeg die de tweede serie wint in 43,4 sec. een evenaring van het WR gelopen door de USA-ploeg in de eerste serie. Nederland eindigt voor Rusland, Groot-Brittannië, Cuba, Hongarije, Taiwan en Polen. De elektronisch opgenomen tijd van 43,49 is 0,01 sec. sneller dan de 43,50 sec. van de USA-ploeg.
Dan komt de finale op 20 oktober. Weer lopen de vrouwen een perfecte race. Deze foto toont de laatste wissel. Truus geeft de stok over aan Corrie. De Amerikanen hebben al gewisseld en liggen duidelijk voor. De Russen hebben ook al gewisseld, hebben nog geen voorsprong op Nederland. Cuba is aan het wisselen en ligt gelijk met Rusland.
Amerika (Tyus, 105) wint in 42,8, voor Cuba 43,3 (Cobian, 65), Rusland 43,4 (Somatoseva), Nederland 43,4, Australië 43,4, West-Duitsland 43,6, Groot-Brittannië 43,7 (Board,126) en Frankrijk 44,2 sec. Nederland houdt er een Europees record aan over. De tijden worden ook elektronisch opgenomen, maar  zijn voor de Spelen niet officieel.  De Nederlandse ploeg loopt in de series  43,49 en in de finale 43,44 sec. Later is deze elektronische tijd als Nederlands record erkend.
Meteen na de finale 4*100 m. is de estafetteploeg nog in onzekerheid over het resultaat. Een derde plaats zit er nog in, hoopt men. De werkelijkheid is teleurstellend, een vierde plaats met dezelfde tijd als de winnaressen van het brons. V.l.n.r. Hilly Gankema (reserve), Corrie Bakker, Mieke Sterk, Wilma van den Berg, Truus Hennipman-Cruiming en trainer Jacob Dikken.
Corrie heeft even een zakdoek en ondersteuning nodig. De taferelen verzonnen door enkele journalisten en zelfs in boekvorm verschenen, zijn overdreven.
Schiphol, 31-10-1968. Corrie Bakker keert terug uit Mexico en kan weer lachen.
Amsterdam, Rai 8-11-1968. Op de bijeenkomst van "de 144" in de glazenhal van de Rai, hebben de Mexico-gangers een ontmoeting met koningin Juliana. Mieke Sterk en Wilma van den Berg flankeren Juliana. Naast Mieke, Truus Hennipman, daarachter Corrie Bakker en naast Truus, Maria Gommers.
Trainer Wil Westphal, die na het conflict met ploegleider Jo Moerman niet met de atleten meegaat naar Mexico, gaat met hulp van een sponsor toch nog naar Mexico. Hij trekt door het land en fotografeert er vooral de armoede. Eind 1968, begin 1969 worden zijn foto's op diverse plaatsen geëxposeerd.
Amsterdam, 6-07-2008. Tijdens de NK reikt de voorzitter van de Vrienden van de KNAU de jaarlijkse Vrienden Trofee uit aan de vrouwen van de Mexico-estafette. De toen in Mexico gelopen tijd van 43,44 sec. staat nog steeds als Nederlands Record. V.l.n.r. Wilma van den Berg, Mieke Sterk, Truus Hennipman-Cruiming en Corrie Bakker. Foto Yurryt van de Vooren.